Streaming platformları, farklı prodüksiyonlar arasındaki ani ses seviyesi farklarını dengelemek için loudness normalizasyonu uygular; bu sistem, her yüklenen parçanın bütünleşik yükseklik (integrated loudness) değerini LUFS (Loudness Units relative to Full Scale) birimiyle ölçüp, platformun kendi hedef seviyesine göre otomatik bir gain offset ayarı uygular.
Güncel platform hedefleri birbirine yakın ama tam olarak aynı değildir: Spotify, YouTube, Tidal, Amazon Music, TikTok ve Instagram genellikle -14 LUFS civarında normalize ederken, Apple Music ve Facebook -16 LUFS gibi biraz daha sessiz bir hedefe göre ayarlama yapar; Deezer ise bu ikisinin arasında, -15 LUFS civarında konumlanır. Bu, bir parçanın her platformda tam olarak aynı algısal seste çalmayacağı anlamına gelir, ama fark genellikle çok belirgin değildir.
Bu sistemin mastering üzerindeki en önemli pratik sonucu, "daha yüksek her zaman daha iyi" mantığının artık geçerli olmamasıdır. Bir parçayı aşırı agresif limitleme ile çok yüksek bir seviyeye (örneğin -6 veya -8 LUFS gibi) mastering etmek, platform normalize ettiğinde geri kısılacağı için sadece dinamik aralığın gereksiz yere daraltılmasına yol açar - ses "yüksek" değil, sadece "sıkışmış ve yorucu" hale gelir.
True peak (gerçek tepe) değeri de bu süreçte önemlidir: platformlar genellikle -1 dBTP sınırını beklerken, Amazon Music gibi bazı platformlar playback zincirlerinin inter-sample clipping'e (örnekler arası kırpılma) daha duyarlı olması nedeniyle -2 dBTP gibi daha temkinli bir sınır ister.
İyi haber şu ki, günümüzde platformlar arası hedefler yeterince yakınsadığı için, her platform için ayrı bir master hazırlamak yerine, makul bir loudness ve true peak dengesiyle hazırlanmış tek bir iyi master, çoğu platformda tatmin edici sonuç verir.